Liedvertalingen Bavo Hopman

Sonnetten

Metamorfose

Het kind wordt wel verwacht maar niet geëerd
door ouders die naar het verleden leven
geen veiligheid en liefde kunnen geven
wordt onbevangenheid ruw afgeleerd.

Het meisje legt zich toe op overleven
en blijft in deze strijd niet ongedeerd,
vaak op de vlucht en vaker teruggeveerd
blijft ze volhardend naar het wonder streven.

De jonge vrouw voedt nu haar eigen kind
ze laat haar worstelingen zien en horen
gesmoorde levenslust danst zich naar buiten.

De cirkel van het leven zal niet sluiten:
uit tegenwind en kracht opnieuw geboren
verschijnt de vrouw, die Liefde geeft en vindt.


Hoogtij

door jouw geboorte zou de winterkou verdwijnen
de merels keerden huiswaarts na hun vlucht
je vader sprong een groot gat in de lucht
want deze zon zou altijd blijven schijnen

niet elke merel vindt haar nest terug
en ieder licht kent ook haar schaduwlijnen
een groot verdriet kan lang en hevig schrijnen
soms draagt een echte liefde toch geen vrucht

een zee spoelt schelpen op het strand
daar draven paarden met hun losse manen
de maan cirkelt uit heimwee om de aarde

hier heerst het tij, zee kust het land
bij eb en vloed met even zoute tranen                               

van verlangen, de allerlaatste waarde
 


Inzicht
voordat wij onze ogen open deden
bestond er taal noch teken, duur noch tijd
en nooit had één gedachte zich verspreid
voordat de mens de aarde kwam betreden

geen woord weerklonk, alleen de eeuwigheid
de schepping kende enkel maar een heden
en onze speurtocht naar toekomst of verleden
is het zand in de raderen van de tijd

wij mensen kunnen niet veel verder reiken
dan de geconstrueerde wereld om ons heen
we zouden graag voorbij de grenzen kijken

En als ik nu eens in het Niets verdween,
zou ik daar de alwetendheid bereiken?
Ik sluit mijn ogen en vaar langzaam heen.


Op leven en dood  
Het dunne haar wordt bij de slapen grijs,
al vijftig lentes zijn voorbij gegleden
sinds jouw seizoen begon, zo lang geleden,
en telkens had het voorjaar weer een prijs.
 
En in de winter zoek je, moegestreden,
-verlangend naar het witte paradijs-
met heimwee in het spiegel gladde ijs:
daar achter smeult uit vuur gestold verleden.
 
Dan zou je met één ademtocht van sneeuw
je spiegelbeeld voorgoed willen bevriezen;
dan staken zon en maan hun stille strijd.

Je zou er de seizoenen mee verliezen,
die witte winter duurt minstens een eeuw:
een man van vuur en water raakt zijn warmte kwijt. 


Licht...

Oh flonkerende ster met schitterend gelaat
de kosmos schenkt jou goddelijke krachten 
van man en vrouw kun jij het leed verzachten
jouw uitstraling verbrijzelt alle kwaad

Jouw lichaam wekt in mij slechts één gedachte
je schoonheden zijn elk vijftig karaat
je gaat op reis in zilveren gewaad
naar 't land van licht, het land van tover­krachten

Kijk daar gaat ze in wijsheid verzonken
ze heeft me gevangen en vrijheid geschonken
voor één kus zou ik mijn koninkrijk geven

Eén en al lente straalt van haar gezicht
en zie hoe haar liefdesvuur hoogverheven
de aarde verfraait en de hemel verlicht

en donker...

Oh welke ster verwarmt ijskoude nachten
nu Corryfee de grens zal overgaan
mijn gouden koningin wordt een sjamaan
in bittere weemoed blijf ik naar haar smachten

Ik hoopte immer in mijn grootheidswaan
op een klein plaatsje in haar bijgedachten
als ze maar één keer in dit leven naar me lachte
zou dat de lente zijn van mijn bestaan

Nu zijn mijn zinnen leeg en uitgeblust
wanhoop werd niet tot zaligheid gekust
en mijn verlangens vonden geen bekroning

Ik wilde haar het liefst voor mij alleen
maar zij was wijzer en ging van mij heen
mij rest niets dan de rol van winterkoning

   


Voor Gijs
zoals de nieuwe dag de zon verwachttede nieuwe dag de zon verwachtte
zo kom jij voort uit onze dromen, Gijs
de aarde wordt opnieuw weer paradijs
door jouw geboorte uit het ongedachte
 
in deze wereld mag je door op reis
Mila, Paulien, Marcel staan al te wachten
voorlopig zullen zij je lot verzachten
want elk geluk heeft zo zijn eigen prijs
 
je reisdoel zal zich langzaam openbaren
je hebt nog veel verwondering te gaan
en nog zoveel vervoering te ervaren
 
en kijkt ooit jouw kind uit de wieg je aan
vertel het dan nog niet van de gevaren
maar zing het eeuwig lied van zon en maan