Zahnweh
Wie du mit giftgem Stachel fast
Die Kiefern mir zerrissen hast!
Mein Ohr durchdröhnet ohne Rast
Dein Marterstich;
Du bist der Nerven Pein und Last:
Fluch über dich!
Stellt Fiebers Glut und Frost sich ein,
Zwickt’s hier und dort in Mark und Bein,
Mitleid und Trost wird uns verleihn
Des Nachbar’s Herz;
Du aber fügst zu Höllenpein
Noch Spottes Schmerz!
Mir rieselt’s eiskalt über’s Kinn;
Die Sessel schleud’r ich her und hin;
Um’s Feuer tanzt mit lust’gem Sinn
Die kleine Brut,
Ein Schwarm von Hummeln — ach, ich bin
Wahnsinn und Wuth!
Von allen Plagen auf der Welt:
mißrathener Erndte, wenig Geld,
Der Schurken Zunft, die Netze stellt
Mit List und Fleiß,
Und dem was Freud’ uns sonst vergällt,
trägst du den Preis!
O Schwefelhaupt im Gluthpalast,
der du die Qual geboren hast,
und willst, daß Nebel und Morast
Auf Erden weh,
gieb Jedem, der Alt-Schottland haßt,
Ein Jahr dein Weh!
Kiespijn
Zoals jij, met je giftige rotstreken,
mijn kaken bijna van elkaar laat breken!
Mijn oor onophoudelijk laat steken
met je martelstekerij;
jij bent zenuwpijn met een uitroepteken:
vervloekt ben jij!
En met de koorts komt ijzige kou,
door merg en been, die maakt me grauw,
een beetje troost als ik dubbelvouw
komt van de buurman met een hart;
maar jij voegt bij de helleknauw
nog spot toe aan mijn smart!
Het sijpelt koud over mijn gelaat;
de stoelen smijt ik over straat;
rond het vuur danst in vol ornaat
het kleine spul, nog altijd blij,
een zwerm hommels – ach, ik ben kwaad,
waanzin en woede overweldigt mij!
Van alles wat de mensheid kwelt:
mislukte oogsten, nooit geen geld,
het boevengilde dat zijn netten stelt
met list en bedrog,
en wat ons verder nog vergezelt,
jij wint het toch!
O zwavelhoofd in het hellevuur,
die kwelling baart op ieder uur,
met mist, moeras en alle zuur
de aarde hel laat zijn,
geef iedere Schotlandhater achter de muur
een jaar jouw pijn!