Categorie: Vertaling uit het Engels

Sing we and chant it

Thomas Morley (1557-1602)

Sing we and chant it
While love doth grant it.
Fa la la la la la

Not long youth lasteth,
And old age hasteth.
Now is best leisure
To take our pleasure.
Fa la la la la la

All things invite us
Now to delight us.
Fa la la la la la
 
Hence, care, be packing!
No mirth be lacking!
Let spare no treasure
To live in pleasure.
Fa la la la la la

Laat ons zingen en spelen
en de liefde met elkaar delen
Fa la la la la la
 
De jeugd duurt maar kort,
en ouderdom schrijdt voort
Nu is de beste tijd
voor vertier en vrolijkheid.
Fa la la la la la
 
Alle dingen dagen ons uit
om genot te vinden voluit.
Fa la la la la la
 
Zet je spullen maar vast klaar!
En wees vrolijk met elkaar!
Wees niet te armetierig
En maak het maar plezierig
Fa la la la la la

When Mary thro’ the garden went

Mary E. Coleridge / Charles Villiers Stanford

When Mary thro’ the garden went,
There was no sound of any bird,
And yet, because the night was spent,
The little grasses lightly stirred,
The flowers awoke, the lilies heard.
 
When Mary thro’ the garden went,
The dew lay still on flower and grass,
The waving palms above her sent
Their fragrance out as she did pass.
No light upon their branches was.
 
When Mary thro’ the garden went,
Her eyes, for weeping long, were dim.
The grass beneath her footsteps bent,
The solemn lilies, white and slim,
These also stood and wept for Him.
 
When Mary thro’ the garden went,
She sought, within the garden ground,
One for Whom her heart was rent,
One Who for her sake was bound,
One Who sought and she was found.

Toen Maria door de hof liep,
zong geen enkele vogel een ochtendlied,
en toch, terwijl de nacht verliep,
en de grassprietjes zich lichtjes bewogen,
ontwaakten de bloemen, de lelies bogen.  
 
Toen Maria door de hof liep,
de dauw lag nog op bloem en gras,
de wuivende palmen verspreidden
hun geur van onder haar pas.
Geen licht viel op het houtgewas.
 
Toen Maria door de hof liep,
waren haar ogen van ‘t wenen rood.
Het gras onder haar stap boog diep,
de plechtige lelies, witte deelgenoot,
zij weenden met haar om Zijn dood.
 
Toen Maria door de hof liep,
zocht ze, als balsem op de wonde,
die Ene, voor Wie ze was gekweld zo diep,
die Ene, Die met haar was verbonden,
die Ene Die zocht, en haar had gevonden.

Farewell, my joy

Mary E. Coleridge / Charles Villiers Stanford

Farewell, my joy! For other hearts the Spring,
For other eyes the roses; but for me
The iron gate, the shadowy cypress-tree,
The solemn dirge that cloistered voices sing.
 
Farewell, my joy! Alas, I loved thee well!
For no light matter had I let thee go.
I cherished thee in rain, and wind, and snow.
I bound thee to my breast with many a spell.
 
Hail and farewell, my joy! If I might give
To one sweet friend the rapture that I miss,
Read in her eyes the ecstasy of bliss,
Tho’ death were in my own, I yet should live.

Vaarwel mijn vreugd! Voor andere harten de lente,
voor andere ogen de rozen; maar voor mij
de ijzeren poort, de schaduw van de cipres,
de plechtige klaagzang die kloosterstemmen zingen.
 
Vaarwel mijn vreugd! Ach, ik hield zo van u!
Niet lichtvaardig moest ik u laten gaan.
Ik had u lief in regen, wind en sneeuw.
Ik bond u aan mijn hart met menige bezwering.
 
Heil en vaarwel, mijn vreugd! Als ik aan een lieve vriendin
de verrukking mocht geven die ik mis,
in haar ogen de vervoering van het genot mocht zien,
dan zou ik, hoewel de dood mij voor ogen stond, toch leven.

The bee and the flower

Alfred Lord Tennyson / Frank Bridge

The bee buzzed up in the heat.
“I am faint for your honey, my sweet.”
The flower said, “Take it, my dear;
For now is the spring of the year.
So, come, come!”
“Hum!”
And the bee buzzed down from the heat.
 
And the bee buzzed up in the cold.
When the flower was withered and old.
“Have you still any honey, my dear?”
She said, “It’s the fall of the year,
But come, come!”
“Hum!”
And the bee buzzed off in the cold.

De bij zoemde op, het was heet
“Ik hunker naar de honing onder je kleed.”
De bloem zei, “Neem het, mijn minnaar;
Want het is nu de lente van het jaar.
Dus kom, kom!”
“Mmmm!”
En de bij zoemde neer op zijn date.
 
En de bij zoemde op, het werd koud.
De bloem was verdord en al oud.
“Heb je nog wat honing voor me klaar?”
Ze zei, “Het is de herfst van het jaar,
Maar kom, kom!”
“Mmmm!”
En de bij zoemde weg, het werd koud.

Music when soft voices die

Percy Shelley / Frank Bridge

Music, when soft voices die,  
Vibrates in the memory;
Odours, when sweet violets sicken,
Live within the sense they quicken.
 
Rose leaves, when the rose is dead,
Are heaped for the belovèd’s bed;
And so thy thoughts, when thou art gone,
Love itself shall slumber on.

Als zachte stemmen gaan teloor,
trilt muziek in het geheugen door;
De geuren van zoete viooltjes in verval,
leven verder in ons gevoel vooral.
 
Rozenblaadjes liggen, als de roos is overleden,
gestapeld voor de geliefde bedstede;
Net zo zal de liefde zelf smeulen blijven
zo u er niet meer bent in levende lijve.  

Hilli-Ho!

Thomas Moore / Frank Bridge

Hilli-Ho! Hilli-Ho! Wind thy horn, my hunter boy,
And leave thy lute’s inglorious sighs;
Hunting is the hero’s joy,
Till war his nobler game supplies.
Hark! the hound-bells ringing sweet,
While hunters shout and the woods repeat,
Hilli-ho! Hilli-ho!

Wind again thy cheerful horn,
Till echo, faint with answering, dies:
Burn, bright torches, burn till morn,
And lead us where the wild boar lies.
Hark! the cry, “He’s found, he’s found,”
While hill and valley our shouts resound.
Hilli-ho! Hilli-ho!

Hey-ho! Hey-ho! Mijn jagerjongen, blaas je hoorn,
En staak het eerloze getokkel van je luit;
Jagen kan alleen de man bekoren,
Hopelijk breekt snel de nog edeler oorlog uit.
Hoor! de hondenbellen klinken zoet,
Terwijl de jagers roepen en het bos herhalen moet,
Hey-ho! Hey-ho!
 
Blaas nog een keer vrolijk op je hoorn,
Tot de echo, met z’n vage antwoord, verdwijnt:
Brand, heldere fakkels, brand de nacht door
en leid ons naar het everzwijn.
Hoor! de schreeuw: “We hebben hem,”
in heuvel en vallei weergalmt onze stem
Hey-ho! Hey-ho!

O weary hearts

Henry Wadsworth Longfellow / Frank Bridge

O weary hearts! O slumbering eyes!
O drooping souls, whose destinies
Are fraught with fear and pain,
Ye shall be loved again!

No one is so accursed by fate,
No one so utterly desolate,
But some heart, though unknown,
Responds unto his own.
 
Responds, – as if with unseen wings,
An angel touched its quivering strings;
And whispers, in its song,
“Where hast thou stayed so long?”

O vermoeide harten! O slaperige ogen!
O kwijnende zielen, wier onvermogen,
beladen is met angst en pijn,
Gij zult weer bemind zijn!

Niemand is zó vervloekt door het lot,
niemand gaat zó volkomen kapot,
dat niet iemands hart, hoewel onbekend,
zich naar hem toewendt.
 
Naar hem toewendt, – alsof een engel is ontwaakt
en zijn gevoelige snaar heeft geraakt;
en fluistert, in zijn gezang,
“Waar waart gij zo lang?”

Autumn / Herfst

Percy Shelley / Frank Bridge

The warm sun is failing, the bleak wind is wailing,
The bare boughs are sighing, the pale flowers are dying,
And the Year
On the earth her death-bed,
in a shroud of leaves dead,
Is lying. 
Come, Months, come away,
From November to May,
In your saddest array;
Follow the bier
Of the dead cold Year,
And like dim shadows watch by her sepulchre.
 
The chill rain is falling, the nipped worm is crawling,
The rivers are swelling, the thunder is knelling
For the Year;
The blithe swallows are flown, and the lizards each gone
To his dwelling;
Come, Months, come away;
Put on white, black, and gray;
Let your light sisters play —
Ye, follow the bier
Of the dead cold Year,
And make her grave green with tear on tear.

De warme zon daalt, de gure wind dwaalt,
de kale takken zuchten, de bleke bloemen vluchten,
En het jaar 
ligt op de aarde, haar lijkbaar,
op een bed van dorre blaren.

Kom, maanden, kom erbij,
van november tot mei
in je treurigste rij;
volg de baar
van het dode koude jaar,
en waak bij haar graf als een donker gebaar.

De regen valt koud, de worm kruipt weg uit zelfbehoud,
de rivieren zwellen hoog op, het onweer luidt de doodsklok
voor het jaar;
De vrolijke zwaluwen zijn weg, de hagedissen elk op weg
naar hun onderkomen.
Kom, maanden, kom erbij;
kleding in wit, zwart en grijs past hierbij;
laat je lichte zussen vrij.
Volgen jullie de baar
van het dode koude jaar,
en maak met je tranen haar graf zomerklaar.

Peace, gentle Peace

Edward Elgar / A.C. Benson

Peace, gentle Peace, who, smiling through thy tears,
Returnest, when the sounds of war are dumb,
Replenishing the bruised and broken earth,
And lifting motherly her shattered form;
When comest thou? Our brethren long for thee.

Thou dost restore the darkened light of home,
Give back the father to his children’s arms;
Thou driest tenderly the mourner’s tears,
And all thy face is lit with holy light;
Our earth is fain for thee! Return and come!

Vrede, lieve Vrede, die, glimlachend door uw tranen heen,
Terugkeert, als de geluiden van de oorlog zijn verstomd,
Gij vult de gekneusde en gebroken aarde weer aan,
En verheft moederlijk uw verbrijzelde gedaante;
Wanneer komt gij? Onze broeders verlangen naar u.

Gij herstelt het verduisterde licht van thuis,
Laat de vader terugkeren in de armen van zijn kinderen;
Gij droogt teder de tranen van de rouwenden,
En uw hele gelaat is verlicht met heilig licht;  
Onze aarde smacht naar u! Keer terug en kom.

Wedding Song (Hadestown)

Anaïs Mitchell

EURYDICE
Lover, tell me if you can
Who’s gonna buy the wedding bands?
Times being what they are
Hard and getting harder all the time

ORPHEUS
Lover, when I sing my song
All the rivers sing along
And they’re gonna break their banks for me
To lay their gold around my feet
All a-flashing in the pan, all to fashion for your hand
The rivers gonna give us the wedding bands

EURYDICE
Lover, tell me, if you’re able
Who’s gonna lay the wedding table?
Times being what they are
Dark and getting darker all the time

ORPHEUS
Lover, when I sing my song
All the trees gonna sing along
And bend their branches down to me
To lay their fruit around my feet
The almond and the apple and the sugar from the maple
The trees gonna lay the wedding table

EURYDICE
Lover, tell me, when we’re wed
Who’s gonna make the wedding bed?
Times being what they are
Hard and getting harder all the time

ORPHEUS
Lover, when I sing my song
All the birds gonna sing along
And they’ll come flying round to me
To lay their feathers at my feet
And we’ll lie down in eiderdown, a pillow neath our heads
The birds gonna make our wedding bed
And the trees gonna lay the wedding table
And the rivers gonna give us the wedding bands

EURYDICE
Liefje, zeg me als je kan
Wie koopt er onze ringen dan?
Deze tijden zijn zo raar
Deze tijd is zwaarder nog dan zwaar

ORPHEUS
Liefje, als ik zing voor twee
Zingen alle wateren mee
En geven aan ons hun vooraad prijs
Zo sticht hun goud ons paradijs
Alle glimmers in de pan, om te smeden voor jouw hand
Rivieren geven ringen vanuit het zand

EURYDICE
Liefje, zeg me, als je kan
Wie dekt er onze bruiloftstafel?
Deze tijden zijn zo hard
Deze tijd is zwarter nog dan zwart

ORPHEUS
Liefje, als ik zing voor twee
Zingen al deze bomen mee
En buigen met hun takken laag
En geven ons hun fruit wat graag
De noten en de appels en ook suiker voor de wafels
De bomen dekken onze bruiloftstafels

EURYDICE
Liefje, zeg me, als je trouwt
Wie dan het grote bed wel bouwt?
Deze tijden zijn zo raar
Deze tijd is zwaarder nog dan zwaar

ORPHEUS
Liefje als ik zing voor twee
Zingen al deze vogels mee
En vogels vliegen om ons heen
Ze geven veren voor ons bed
Een dekbed fijn geeft dat voor ons, een kussen voor ons hoofd
De vogeltjes maken zo ons bed
En de bomen dekken de bruiloftstafels
De rivieren geven ringen vanuit het zand