Tag: Frank Bridge

The bee and the flower

Alfred Lord Tennyson / Frank Bridge

The bee buzzed up in the heat.
“I am faint for your honey, my sweet.”
The flower said, “Take it, my dear;
For now is the spring of the year.
So, come, come!”
“Hum!”
And the bee buzzed down from the heat.
 
And the bee buzzed up in the cold.
When the flower was withered and old.
“Have you still any honey, my dear?”
She said, “It’s the fall of the year,
But come, come!”
“Hum!”
And the bee buzzed off in the cold.

De bij zoemde op, het was heet.
“Ik hunker naar de honing onder je kleed.”
De bloem zei, “neem het, mijn minnaar;
want het is nu de lente van het jaar.
Dus kom, kom!”
“Mmmm!”
En de bij zoemde neer op zijn date.
 
En de bij zoemde op, het werd koud.
De bloem was verdord en al oud.
“Heb je nog wat honing voor me klaar?”
Ze zei, “Het is de herfst van het jaar,
maar kom, kom!”
“Mmmm!”
En de bij zoemde weg, het werd koud.

Music when soft voices die

Percy Shelley / Frank Bridge

Music, when soft voices die,  
Vibrates in the memory;
Odours, when sweet violets sicken,
Live within the sense they quicken.
 
Rose leaves, when the rose is dead,
Are heaped for the belovèd’s bed;
And so thy thoughts, when thou art gone,
Love itself shall slumber on.

Als zachte stemmen gaan teloor,
trilt muziek in het geheugen door;
De geuren van zoete viooltjes in verval,
leven verder in ons gevoel vooral.
 
Rozenblaadjes liggen, als de roos is overleden,
gestapeld voor de geliefde bedstede;
Net zo zal de liefde zelf smeulen blijven
zo u er niet meer bent in levende lijve.  

Hilli-Ho!

Thomas Moore / Frank Bridge

Hilli-Ho! Hilli-Ho! Wind thy horn, my hunter boy,
And leave thy lute’s inglorious sighs;
Hunting is the hero’s joy,
Till war his nobler game supplies.
Hark! the hound-bells ringing sweet,
While hunters shout and the woods repeat,
Hilli-ho! Hilli-ho!

Wind again thy cheerful horn,
Till echo, faint with answering, dies:
Burn, bright torches, burn till morn,
And lead us where the wild boar lies.
Hark! the cry, “He’s found, he’s found,”
While hill and valley our shouts resound.
Hilli-ho! Hilli-ho!

Hey-ho! Hey-ho! Mijn jagerjongen, blaas je hoorn,
en staak het eerloze getokkel van je luit;
jagen kan alleen de man bekoren,
hopelijk breekt snel de nog edeler oorlog uit.
Hoor! de hondenbellen klinken zoet,
terwijl de jagers roepen en het bos herhalen moet,
hey-ho! Hey-ho!
 
Blaas nog een keer vrolijk op je hoorn,
tot de echo, met z’n vage antwoord, verdwijnt:
brand, heldere fakkels, brand de nacht door
en leid ons naar het everzwijn.
Hoor! de schreeuw: “we hebben hem,”
in heuvel en vallei weergalmt onze stem
hey-ho! Hey-ho!

O weary hearts

Henry Wadsworth Longfellow / Frank Bridge

O weary hearts! O slumbering eyes!
O drooping souls, whose destinies
Are fraught with fear and pain,
Ye shall be loved again!

No one is so accursed by fate,
No one so utterly desolate,
But some heart, though unknown,
Responds unto his own.
 
Responds, – as if with unseen wings,
An angel touched its quivering strings;
And whispers, in its song,
“Where hast thou stayed so long?”

O vermoeide harten! O slaperige ogen!
O kwijnende zielen, wier onvermogen,
beladen is met angst en pijn,
gij zult weer bemind zijn!

Niemand is zó vervloekt door het lot,
niemand gaat zó volkomen kapot,
dat niet iemands hart, hoewel onbekend,
zich naar hem toewendt.
 
Naar hem toewendt, – alsof een engel is ontwaakt
en zijn gevoelige snaar heeft geraakt;
en fluistert, in zijn gezang,
“waar waart gij zo lang?”

Autumn / Herfst

Percy Shelley / Frank Bridge

The warm sun is failing, the bleak wind is wailing,
The bare boughs are sighing, the pale flowers are dying,
And the Year
On the earth her death-bed,
in a shroud of leaves dead,
Is lying. 
Come, Months, come away,
From November to May,
In your saddest array;
Follow the bier
Of the dead cold Year,
And like dim shadows watch by her sepulchre.
 
The chill rain is falling, the nipped worm is crawling,
The rivers are swelling, the thunder is knelling
For the Year;
The blithe swallows are flown, and the lizards each gone
To his dwelling;
Come, Months, come away;
Put on white, black, and gray;
Let your light sisters play —
Ye, follow the bier
Of the dead cold Year,
And make her grave green with tear on tear.

De warme zon daalt, de gure wind dwaalt,
de kale takken zuchten, de bleke bloemen vluchten,
En het jaar 
ligt op de aarde, haar lijkbaar,
op een bed van dorre blaren.

Kom, maanden, kom erbij,
van november tot mei
in je treurigste rij;
volg de baar
van het dode koude jaar,
en waak bij haar graf als een donker gebaar.

De regen valt koud, de worm kruipt weg uit zelfbehoud,
de rivieren zwellen hoog op, het onweer luidt de doodsklok
voor het jaar;
De vrolijke zwaluwen zijn weg, de hagedissen elk op weg
naar hun onderkomen.
Kom, maanden, kom erbij;
kleding in wit, zwart en grijs past hierbij;
laat je lichte zussen vrij.
Volgen jullie de baar
van het dode koude jaar,
en maak met je tranen haar graf zomerklaar.