Echo

Christina Rossetti (1830-1894) / Gustav Holst (1874-1934)

Come to me in the silence of the night;
Come in the speaking silence of a dream;
Come with soft rounded cheeks and eyes as bright
As sunlight on a stream;
Come back in tears,
O memory, hope, love of finished years.

O dream how sweet, too sweet, too bitter sweet,
Whose wakening should have been in Paradise,
Where souls brimfull of love abide and meet;
Where thirsting longing eyes
Watch the slow door
That opening, letting in, lets out no more.

Yet come to me in dreams, that I may live
My very life again though cold in death:
Come back to me in dreams, that I may give
Pulse for pulse, breath for breath:
Speak low, lean low
As long ago, my love, how long ago.

Kom bij mij in de stilte van de nacht;
Kom in de sprekende stilte van een droom;
Kom met zachte ronde wangen en ogen zo zacht
Als zonlicht op een stroom;
Kom terug met tranen,
O herinnering, hoop, liefde van voorbije jaren.

O droom hoe zoet, te zoet, te bitter zoet,
Zijn ontwaken in het Paradijs had moeten zijn,
Waar liefdevolle zielen blijven en men elkaar ontmoet;
Waar dorstende verlangende ogen
Uitkijken naar de langzame toegangspoort
Die opengaat, binnenlaat, niet meer naar buiten laat.

Kom toch tot mij in mijn dromen, zodat ik mijn leven
weer kan herleven, hoewel koud in de dood:
Kom terug in mijn dromen, zodat ik kan geven
Hartslag voor hartslag, adem voor adem:
Spreek zachtjes, leg je zachtjes neer
Zoals lang geleden, mijn lief, hoe lang alweer.

Now is the month of Maying

tekst: anon. 16e eeuw / Thomas Morley (ca.1557–1602) / Gustav Holst (1874-1934)

Now is the month of maying,
when merry lads are playing,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Each with his bonny lass,
a-dancing on the grass,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

The Spring, clad all in gladness,
doth laugh at Winter’s sadness,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

And to the bagpipe’s sound,
The nymphs tread out the ground,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Fie, then, why sit we musing,
youth’s sweet delight refusing?
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Say, dainty nymphs, and speak,
shall we play barley break?,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la

Het is nu de maand van mei,
en de jongens spelen blij,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Elk met zijn meisje in zijn sas,
dansend in het groene gras,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

De lente, in blijdschap gekleed,
moet lachen om het winterse leed,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

En op de klanken van de doedelzak,
bedwingen de meisjes hun ongemak,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Foei toch, waarom zolang overleggen,
en ons het genot van de jeugd ontzeggen?
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Wel, mooie meisjes, kom laat ons delen,
zullen we allemaal pakkertje spelen?
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

The Night Piece, To Julia

Robert Herrick (1591-1674) / Gustav Holst (1874-1934)

Her eyes the glow-worm lend thee,
The shooting stars attend thee;
And the elves also,
Whose little eyes glow
Like the sparks of fire, befriend thee.

No Will-o’-th’-Wisp mislight thee,
Nor snake or slow-worm bite thee;
But on, on thy way,
Not making a stay,
Since ghost there’s none to affright thee.

Haar ogen geve voor u de glimworm vrij,
De vallende sterren staan u bij;
En de elfenschimmen,
Wier oogjes glimmen
Als glinsterend vuur: vrienden erbij.

Moge geen dwaallicht u misleiden,
Noch slang of hazelworm om te mijden;
Maar ga door, op uw pad,
U hoeft niet te trillen als een espenblad,
Want er is geen geest die u moet bestrijden.

Ye little birds

Thomas Heywood (1497- 1575) / Gustav Holst (1874-1934)

Ye little birds that sit and sing
Amidst the shady valleys,
And see how Phyllis sweetly walks
Within her garden-alleys;
Go, pretty birds, about her bower;
Sing, pretty birds, she may not lour;
Ah, me! methinks I see her frown;
Ye pretty wantons, warble!

Go, tell her through your chirping bills,
As you by me are bidden,
To her is only known my love,
Which from the world is hidden.
Go, pretty birds, and tell her so;
See that your notes strain not too low,
For still, methinks, I see her frown;
Ye pretty wantons, warble!

Go, tune your voices’ harmony,
And sing, I am her lover;
Strain loud and sweet, that every note
With sweet content may move her;
And she that hath the sweetest voice,
Tell her I will not change my choice;
Yet still, methinks, I see her frown;
Ye pretty wantons, warble!

Oh, fly! make haste! see, see, she falls
Into a pretty slumber!
Sing round about her rosy bed
That, waking, she may wonder:
Say to her, ’tis her lover true
That sendeth love to you, to you!
And when you hear her kind reply,
Return with pleasant warblings.

Gij vogeltjes die zitten en zingen
In de beschaduwde vallei,
En zien hoe Phyllis lieflijk wandelt
Over haar tuinpad, de wanhoop nabij;
Ga, mooie vogels, naar haar prieel;
Zing, mooie vogels, ze mag niet treuren zoveel;
Ach, ik, me dunkt, ik zie haar pijn;
Gij mooie verleiders, zing fijn!

Ga, vertel haar met uw tjilpende snavels,
Zoals ik u heb verzocht,
Alleen zij weet van mijn liefde,
De wereld weet niets van mijn hartstocht.
Ga, mooie vogels, dat voor haar zingen;
Zie toe op de juiste trillingen,
Nog steeds, dunkt me, zie ik haar pijn;
Gij mooie verleiders, zing fijn!

Ga, zing met elkaar in harmonie,
En zing, dat ik haar minnaar zal zijn;
Zing luid en lieflijk, zodat uw melodie
een eind maakt aan haar zielepijn;
En zeg haar, zij met het liefste stemgeluid,
dit blijft mijn onveranderbaar besluit;
Nog steeds, dunkt me, zie ik haar pijn;
Jullie mooie verleiders, zing fijn!

Vlieg erheen! Haast u wat! Zie, zie, ze doet bijna
een schoonheidsslaapje!
Zing rond haar rooskleurige sofa,
zodat ze, ontwakend, het zich zal afvragen:
Zeg tegen haar, het is haar ware minnaar,
die liefde naar haar stuurt, naar haar!
En als je haar instemmende antwoord hoort,
Keer dan terug en kweel het voort.

Dream Tryst / Gedroomd afspraakje

(Francis Thompson, 1859-1907) / Gustav Holst (1874-1934)

The breaths of kissing night and day
Were mingled in the eastern Heaven,
Throbbing with unheard melody,
Shook Lyra all its star-cloud seven.
When dusk shrank cold, and light trod shy,
And dawn’s grey eyes were troubled grey;
And souls went palely up to the sky,
And mine to Lucidè,
There was no change in her sweet eyes
Since last I saw those sweet eyes shine;
There was no change in her deep heart
Since last that deep heart knocked at mine.
Her eyes were clear, her eyes were Hope’s,
Wherein did ever come and go
The sparkle of the fountain drops
From her sweet soul below.
The chambers in the house of dream
Are fed with so divine an air,
That Time’s hoar wings grow young therein,
And they who walk there are most fair.
I joyed for me, I joyed for her,
Who with the Past meet girt about:
Where her last kiss still warms the air,
Nor can her eyes go out.

De zuchten van het kussen dag en nacht
Leken de oostelijke hemel in te zweven,
Kloppend met ongehoorde melodieënpracht,
Roerde de sterrenwolk van Lyra alle zeven.
Waar de schemering koud en het licht schuw zwegen,
De grijze ogen van de dageraad vol bezorgdheid;
En zielen bleekjes naar de hemel stegen,
En de mijne naar Luciditeit.
Er was geen verandering in haar lieve ogen
Sinds ik die lieve ogen zo zag stralen;
Er was geen verandering in haar diepe hart
Sinds laatst dat diepe hart mij kwam halen.
Haar ogen waren helder, waren een goudmijn,
Waarin steeds kwam en viel
De glinstering van de fontein  
Vanuit haar zoete ziel.
De kamers in het dromenhuis
Zijn goddelijk ingericht,
De berijpte vleugels van de tijd zijn er thuis,
En die daar lopen zijn als verlicht.
Ik was blij voor mij, ik was blij voor haar,
Wij, die elkaar omringd door het verleden ontmoetten:
Waar haar laatste kus nog steeds de lucht aldaar
Verwarmt, en haar ogen mij altijd begroeten.

The autumn is old

Thomas Hood / Gustav Holst

The Autumn is old,
The sere leaves are flying;–
He hath gather’d up gold,
And now he is dying;–
Old Age, begin sighing! 

The vintage is ripe,
The harvest is heaping;–
But some that have sow’d
Have no riches for reaping;–
Poor wretch, fall a-weeping! 

The year’s in the wane,
There is nothing adorning,
The night has no eve,
And the day has no morning;–
Cold winter gives warning. 

The rivers run chill,
The red sun is sinking,
And I am grown old,
And life is fast shrinking;
Here’s enow for sad thinking!

De herfst is oud,
droge bladeren wachten;
hij verzamelde het goud,
en verliest nu zijn krachten;
oude dag, begin met smachten!

De wijnoogst is rijp,
de oogst brengt overvloed;
maar sommigen hebben gezaaid
en hebben geen rijkdom tegoed;
arme sloeber, geen zakenbloed!

Het jaar loopt al af,
niets zal meer ontspruiten,
de nacht heeft geen keer,
naar de dag kun je fluiten;
winterkou komt naar buiten.

De rivieren worden koud,
De zon verliest zijn krachten,
en ik ben nu oud,
en kan weinig verwachten;
Hier beginnen droeve gedachten

I love my love

Cornish folksong / Gustav Holst

I love my love

Abroad as I was walking, one evening in the spring,
I heard a maid in Bedlam so sweetly for to sing;
Her chains she rattled with her hands, And thus replied she:
“I love my love because I know my love loves me!

O cruel were his parents who sent my love to sea,
And cruel was the ship that bore my love from me;
I love his parents since they’re his although they’ve ruined me:
I love my love because I know my love loves me!

With straw I’ll weave a garland, I’ll weave it very fine;
With roses, lilies, daisies, I’ll mix the eglantine;
And I’ll present it to my love When he returns from sea.
For I love my love, because I know my love loves me.”

Just as she sat there weeping, Her love he came on land.
Then hearing she was in Bedlam, He ran straight out of hand.
He flew into her snow-white arms, And thus replied he:
“I love my love, because I know my love loves me.”

She said: “My love don’t frighten me; Are you my love or no?”
“O yes, my dearest Nancy, I am your love, also
I am return’d to Make amends for all your injury;
I love my love because I know my love loves me.”

So now these two are married, And happy may they be
like turtle doves togheter, in love and unity.
All pretty maids with patience wait That have got loves at sea;
I love my love because I know my love loves me.

‘k Hou van mijn lief

Ik liep een keer te wand’len, ’t was lente en nog licht,
en hoorde een meisje zingen, het kwam uit ’t gesticht;
ze rammelde haar kettingen, terwijl haar liedje zei:
“‘k hou van mijn lief, omdat ik weet: mijn lief houdt ook van mij!

Hoe wreed waren zijn ouders, ze stuurden hem naar zee,
en wreed was ook het nare schip, dat nam hem van mij mee;
Toch houd ik van ze, juist om hem, al ben ik nu onvrij:
‘k hou van mijn lief, omdat ik weet: mijn lief houdt ook van mij!

Van stro maak ik een krans voor hem, ik maak hem extra fijn,
met rozen, lelies, madelief, en geurig rozemarijn;
En die geef ik dan aan mijn lief, als hij weer komt bij mij.
want ‘k hou van mijn lief, omdat ik weet: mijn lief houdt ook van mij!”

Terwijl zij daar zo huilen moest, kwam lief weer terug aan wal.
Hij hoorde over het gesticht, en haast zich door het dal.
Hij vloog in haar sneeuwwitte armen, en weet je wat hij zei:
‘k hou van mijn lief, omdat ik weet: mijn lief houdt ook van mij!”

Ze zei: “mijn lief, je maakt me gek; ben je mijn lief of niet?”
“Ja, liefste Nancy, ‘k ben je lief, zoals je nu wel ziet
Ik kwam speciaal terug voor jou, zet je verdriet opzij;
‘k hou van mijn lief, omdat ik weet: mijn lief houdt ook van mij!”

Dus nu zijn ze getrouwd en wel, als kinderen zo blij,
twee tortelduifjes samen, in de echt verbonden vrij.
Dus meisjes met een lief op zee, wacht rustig in geschrei;
‘k hou van mijn lief, omdat ik weet: mijn lief houdt ook van mij!