Wohlauf, gut Gsell, von hinnen,
meins Bleibens ist nimmer meh,
der Mai, der tut uns bringen
den Veiel und grünen Klee.
Vom Wald, da hört man singen,
der kleinen Vögleins Gsang,
sie singen mit heller Stimme
den ganzen Sommer lang.
Das Maidlein an der Zinnen,
sie sah zum Fenster naus,
aus rechter Lieb und Treue
warf sie zwei Kränzlein raus.
Das eine war von Raute,
das andre von grünen Klee:
Soll ich, Feinslieb, dich meiden,
tut meinem Herzen weh.
Welaan, kameraad, vanaf nu
kan ik niet langer blijven meer,
want de meimaand gaat opnieuw
met viooltjes en groene klaver tekeer.
Vanuit het bos hoor je ze zingen,
de kleine vogeltjes met hun gezang,
ze zingen met heldere stemmen
de hele zomer lang.
Het meisje van het kasteel
keek door de kleine ruiten,
uit ware liefde en trouw
wierp ze twee kransjes naar buiten.
De ene van geurige wijnruit,
de andere van groene klaver fijn:
als ik, oh liefje, jou moet mijden,
dan doet dat mijn hart veel pijn.