Mich zieht es nach dem Dörfchen hin,
In’s Gärtchen, wo sie oft erschien;
Mich zieht es nach dem Dörfchen hin
Und meiner süßen holden Jean.
Und niemand wisse, ahne kaum,
Woher ich kam, wohin ich geh’,
Als Liebchen, das ich dort am Zaun
Verstohlen meiner harren seh’.
Ja, zu der Eiche wird sie geh’n,
Wohin wir heimlich uns bestellt.
Wie doch bei jedem Wiederseh’n!
Mein Liebchen doppelt mir gefällt!
Mich zieht es nach dem Dörfchen hin,
In’s Gärtchen, wo sie oft erschien;
Mich zieht es nach dem Dörfchen hin
Und meiner süßen holden Jean.
Iets drijft mij naar het dorpje toe,
naar ’t tuintje, waar zij vaak verscheen;
iets drijft mij naar het dorpje toe,
en naar mijn zoete lieve Jane!
Niemand mag weten, zelfs geen vraag,
waarheen ik ga en waar vandaan,
dan liefje, die ginds bij de haag,
zich schuil houdt en niet weg zal gaan.
Ja, naar de eik zal zij wel gaan,
daar waar ons liefdesnestje is;
waar telkens als ik haar zie staan,
mijn liefje steeds weer liever is.
Iets drijft mij naar het dorpje toe,
naar ’t tuintje, waar zij vaak verscheen;
iets drijft mij naar het dorpje toe,
en naar mijn zoete lieve Jane!