O weary hearts! O slumbering eyes!
O drooping souls, whose destinies
Are fraught with fear and pain,
Ye shall be loved again!
No one is so accursed by fate,
No one so utterly desolate,
But some heart, though unknown,
Responds unto his own.
Responds, – as if with unseen wings,
An angel touched its quivering strings;
And whispers, in its song,
“Where hast thou stayed so long?”
O vermoeide harten! O slaperige ogen!
O kwijnende zielen, wier onvermogen,
beladen is met angst en pijn,
Gij zult weer bemind zijn!
Niemand is zó vervloekt door het lot,
niemand gaat zó volkomen kapot,
dat niet iemands hart, hoewel onbekend,
zich naar hem toewendt.
Naar hem toewendt, – alsof een engel is ontwaakt
en zijn gevoelige snaar heeft geraakt;
en fluistert, in zijn gezang,
“Waar waart gij zo lang?”