Hilli-Ho!

Hilli-Ho! Hilli-Ho! Wind thy horn, my hunter boy,
And leave thy lute’s inglorious sighs;
Hunting is the hero’s joy,
Till war his nobler game supplies.
Hark! the hound-bells ringing sweet,
While hunters shout and the woods repeat,
Hilli-ho! Hilli-ho!

Wind again thy cheerful horn,
Till echo, faint with answering, dies:
Burn, bright torches, burn till morn,
And lead us where the wild boar lies.
Hark! the cry, “He’s found, he’s found,”
While hill and valley our shouts resound.
Hilli-ho! Hilli-ho!

Hey-ho! Hey-ho! Mijn jagerjongen, blaas je hoorn,
En staak het eerloze getokkel van je luit;
Jagen kan alleen de man bekoren,
Hopelijk breekt snel de nog edeler oorlog uit.
Hoor! de hondenbellen klinken zoet,
Terwijl de jagers roepen en het bos herhalen moet,
Hey-ho! Hey-ho!
 
Blaas nog een keer vrolijk op je hoorn,
Tot de echo, met z’n vage antwoord, verdwijnt:
Brand, heldere fakkels, brand de nacht door
en leid ons naar het everzwijn.
Hoor! de schreeuw: “We hebben hem,”
in heuvel en vallei weergalmt onze stem
Hey-ho! Hey-ho!