Vineta

Johannes Brahms / Wilhelm Müller

Aus des Meeres tiefem, tiefem Grunde
klingen Abendglocken dumpf und matt,
uns zu geben wunderbare Kunde
von der schönen, alten Wunderstadt.

In der Fluten Schoss hinab gesunken,
blieben unten ihre Trümmer stehn;
ihre Zinnen lassen goldne Funken
wiederscheinend auf dem Spiegel sehn.

Und der Schiffer, der den Zauberschimmer
einmal sah im hellen Abendrot,
nach derselben Stelle schifft er immer,
ob auch rings umher die Klippe droht.

Aus des Herzens tiefem, tiefem Grunde
klingt es mir wie Glocken, dumpf und matt.
Ach, sie geben wunderbare Kunde
von der Liebe die geliebt es hat.

Eine schöne Welt ist da versunken,
ihre Trümmer blieben unten stehn,
lassen sich als goldne Himmelsfunken
oft im Spiegel meiner Träume sehn.

Und dann möcht’ ich tauchen in die Tiefen,
mich versenken in den Wunderschein,
und mir ist, als ob mich Engel riefen
in die alte Wunderstadt herein.

Uit de diepste diepten van de zee
klinken avondklokken dof en mat,
ze geven ons een wonderlijke tijding mee
van een mooie, oude wonderstad.

In de schoot der baren weggezonken,
bleven diep benee haar resten staan;
haar kantelen laten gouden vonken
schitterend over de waterspiegel gaan.

En de schipper, die de toverglans
een keer zag in het felle avondrood,
vaart telkens weer naar deze lichtkrans,
al is de dreiging van de klippen groot.

Uit de diepste diepten van mijn hart
klinken voor mij de klokken, dof en mat.
Ach, ze geven wonderlijke tijding mee
van de liefste die ik heb liefgehad.

Een mooie wereld ligt daar diep verzonken,
haar resten bleven daar beneden staan,
vaak breken die gouden hemelvonken
in de spiegel van mijn dromen baan.

En dan zou ik willen duiken in het diepe,
daar verzinken in het wonderlicht,
en het is alsof mij engelen riepen
naar de wonderstad die in de diepte ligt.