Auteur: bavohopman

Now is the month of Maying

tekst: anon. 16e eeuw / Thomas Morley (ca.1557–1602) / Gustav Holst (1874-1934)

Now is the month of maying,
when merry lads are playing,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Each with his bonny lass,
a-dancing on the grass,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

The Spring, clad all in gladness,
doth laugh at Winter’s sadness,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

And to the bagpipe’s sound,
The nymphs tread out the ground,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Fie, then, why sit we musing,
youth’s sweet delight refusing?
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Say, dainty nymphs, and speak,
shall we play barley break?,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la

Het is nu de maand van mei,
en de jongens spelen blij,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Elk met zijn meisje in zijn sas,
dansend in het groene gras,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

De lente, in blijdschap gekleed,
moet lachen om het winterse leed,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

En op de klanken van de doedelzak,
bedwingen de meisjes hun ongemak,
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Foei toch, waarom zolang overleggen,
en ons het genot van de jeugd ontzeggen?
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

Wel, mooie meisjes, kom laat ons delen,
zullen we allemaal pakkertje spelen?
Fa la la la la la la la la, fa la la la la la la.

The Night Piece, To Julia

Robert Herrick (1591-1674) / Gustav Holst (1874-1934)

Her eyes the glow-worm lend thee,
The shooting stars attend thee;
And the elves also,
Whose little eyes glow
Like the sparks of fire, befriend thee.

No Will-o’-th’-Wisp mislight thee,
Nor snake or slow-worm bite thee;
But on, on thy way,
Not making a stay,
Since ghost there’s none to affright thee.

Haar ogen geve voor u de glimworm vrij,
De vallende sterren staan u bij;
En de elfenschimmen,
Wier oogjes glimmen
Als glinsterend vuur: vrienden erbij.

Moge geen dwaallicht u misleiden,
Noch slang of hazelworm om te mijden;
Maar ga door, op uw pad,
U hoeft niet te trillen als een espenblad,
Want er is geen geest die u moet bestrijden.

Ye little birds

Thomas Heywood (1497- 1575) / Gustav Holst (1874-1934)

Ye little birds that sit and sing
Amidst the shady valleys,
And see how Phyllis sweetly walks
Within her garden-alleys;
Go, pretty birds, about her bower;
Sing, pretty birds, she may not lour;
Ah, me! methinks I see her frown;
Ye pretty wantons, warble!

Go, tell her through your chirping bills,
As you by me are bidden,
To her is only known my love,
Which from the world is hidden.
Go, pretty birds, and tell her so;
See that your notes strain not too low,
For still, methinks, I see her frown;
Ye pretty wantons, warble!

Go, tune your voices’ harmony,
And sing, I am her lover;
Strain loud and sweet, that every note
With sweet content may move her;
And she that hath the sweetest voice,
Tell her I will not change my choice;
Yet still, methinks, I see her frown;
Ye pretty wantons, warble!

Oh, fly! make haste! see, see, she falls
Into a pretty slumber!
Sing round about her rosy bed
That, waking, she may wonder:
Say to her, ’tis her lover true
That sendeth love to you, to you!
And when you hear her kind reply,
Return with pleasant warblings.

Gij vogeltjes die zitten en zingen
In de beschaduwde vallei,
En zien hoe Phyllis lieflijk wandelt
Over haar tuinpad, de wanhoop nabij;
Ga, mooie vogels, naar haar prieel;
Zing, mooie vogels, ze mag niet treuren zoveel;
Ach, ik, me dunkt, ik zie haar pijn;
Gij mooie verleiders, zing fijn!

Ga, vertel haar met uw tjilpende snavels,
Zoals ik u heb verzocht,
Alleen zij weet van mijn liefde,
De wereld weet niets van mijn hartstocht.
Ga, mooie vogels, dat voor haar zingen;
Zie toe op de juiste trillingen,
Nog steeds, dunkt me, zie ik haar pijn;
Gij mooie verleiders, zing fijn!

Ga, zing met elkaar in harmonie,
En zing, dat ik haar minnaar zal zijn;
Zing luid en lieflijk, zodat uw melodie
een eind maakt aan haar zielepijn;
En zeg haar, zij met het liefste stemgeluid,
dit blijft mijn onveranderbaar besluit;
Nog steeds, dunkt me, zie ik haar pijn;
Jullie mooie verleiders, zing fijn!

Vlieg erheen! Haast u wat! Zie, zie, ze doet bijna
een schoonheidsslaapje!
Zing rond haar rooskleurige sofa,
zodat ze, ontwakend, het zich zal afvragen:
Zeg tegen haar, het is haar ware minnaar,
die liefde naar haar stuurt, naar haar!
En als je haar instemmende antwoord hoort,
Keer dan terug en kweel het voort.

Dream Tryst / Gedroomd afspraakje

(Francis Thompson, 1859-1907) / Gustav Holst (1874-1934)

The breaths of kissing night and day
Were mingled in the eastern Heaven,
Throbbing with unheard melody,
Shook Lyra all its star-cloud seven.
When dusk shrank cold, and light trod shy,
And dawn’s grey eyes were troubled grey;
And souls went palely up to the sky,
And mine to Lucidè,
There was no change in her sweet eyes
Since last I saw those sweet eyes shine;
There was no change in her deep heart
Since last that deep heart knocked at mine.
Her eyes were clear, her eyes were Hope’s,
Wherein did ever come and go
The sparkle of the fountain drops
From her sweet soul below.
The chambers in the house of dream
Are fed with so divine an air,
That Time’s hoar wings grow young therein,
And they who walk there are most fair.
I joyed for me, I joyed for her,
Who with the Past meet girt about:
Where her last kiss still warms the air,
Nor can her eyes go out.

De zuchten van het kussen dag en nacht
Leken de oostelijke hemel in te zweven,
Kloppend met ongehoorde melodieënpracht,
Roerde de sterrenwolk van Lyra alle zeven.
Waar de schemering koud en het licht schuw zwegen,
De grijze ogen van de dageraad vol bezorgdheid;
En zielen bleekjes naar de hemel stegen,
En de mijne naar Luciditeit.
Er was geen verandering in haar lieve ogen
Sinds ik die lieve ogen zo zag stralen;
Er was geen verandering in haar diepe hart
Sinds laatst dat diepe hart mij kwam halen.
Haar ogen waren helder, waren een goudmijn,
Waarin steeds kwam en viel
De glinstering van de fontein  
Vanuit haar zoete ziel.
De kamers in het dromenhuis
Zijn goddelijk ingericht,
De berijpte vleugels van de tijd zijn er thuis,
En die daar lopen zijn als verlicht.
Ik was blij voor mij, ik was blij voor haar,
Wij, die elkaar omringd door het verleden ontmoetten:
Waar haar laatste kus nog steeds de lucht aldaar
Verwarmt, en haar ogen mij altijd begroeten.

Già torna a rallegrar

Luca Marenzio (ca. 1553-1599)

Già torna a rallegrar l’aria e la terra,
Il giovenetto April, carco di fiori,
Il mar s’aqueta,
Il gelo fuge sotterra,
Scherzan le vaghe ninfe lor pastori,
Tornan gli augelli a l’amorosa guerra,
Lieti cantar nei mattutini albori.
Et io piango la notte e son dolente
Tosto che’l sol si scope in oriente.

De lucht en de aarde verheugen zich al weer,
Beladen met bloemen komt de jonge april,
De zee houdt zich stil,
De vorst maakt een ommekeer,
De lieftallige nimfen en hun herders maken plezier,
De vogels hebben weer hun liefdevolle vertier,
Blij om te zingen in het ochtendkrieken.
En ik huil ’s nachts en ben niet te troosten
Alhaast komt de zon op in het oosten.

Der winter kalt

Johannes Eccard (1553-1611)

Der Winter kalt ist vor dem Haus,
wo soll ich Armer aus?
In diesem Strauß
tu ich doch nicht erschrekken.
Es komt die liebe Zeit,
darauf ik harr und breit
gar mit fröhlichem Mut:
es ist der liebe Maienschein,
der mich erfreuen tut.

De koude winter ligt voor het huis,
en arme ik, ik blijf maar thuis!
In deze strijd
raak ik de draad niet kwijt.
Er komt een zoeter uur,
waar ik op hoop vol vuur
met vreugdevolle moed:
het is het zoete licht van mei
dat mij verblijden doet.

To shorten winter’s sadness

Thomas Weelkes (ca. 1576-1623)

To shorten winter’s sadness,
See where the nymphs with gladness
Fa la la la:

Disguisèd all are coming,
Right wantonly a-mumming.
Fa la la la.

Though masks encloud their beauty,
Yet give the eye her duty.
Fa la la la:

When heav’n is dark it shineth,
And unto love inclineth.
Fa la la la,

Kijk naar de nimfen en hun vrolijke werken
Om de winterblues te beperken,
Fa la la la:

Ze verschijnen allemaal vermomd,
Een verleiding waar je niet aan ontkomt.
Fa la la la.

Met maskers die hun schoonheid verhullen,
Laat toch het oog haar plicht vervullen.
Fa la la la:

Bij een donkere hemel zie je ze stralen
En laten ze de liefde neerdalen.
Fa la la la.

Ecco la primavera

Mogens Pedersøn (ca.1583-1623)

Ecco la primavera,
che ne rimena’il Sole,
a rinovar le rose e le viole.
Hor gli’augelletti’amanti
con le’amorose piaghe,
del suo core van radoppiando i canti.

Daar komt de lente,
die de zon terugbrengt,
om de rozen en viooltjes te vernieuwen.
Nu gaan de verliefde vogeltjes
met hun liefdevolle vermaak
de zang van hun hart weer verdubbelen.

O primavera, gioventù dell’anno

Claudio Monteverdi (1567-1643)

O primavera, gioventù dell’anno,
bella madre de’ fiori,
d’erbe novelle, e di novelli amori;
tu ben lasso ritorni,
ma senza i cari giorni
delle spiranze mie;
tu ben sei quella
ch’eri pur dianzi si verzzosa e bella.
Ma non son io quel che già un tempo fui,
sì caro agli occhi altrui.

O voorjaar, jeugd van het jaar,
mooie moeder van de bloemen,
van nieuwe kruiden, en van nieuwe liefdes;
je komt op het juiste moment terug,
maar zonder de dierbare dagen
waar ik op hoopte;
jij bent inderdaad
dezelfde als voorheen, zo groen en mooi.
Maar ik ben niet meer die ik ooit was,
zo geliefd in de ogen van die ander.

I’ll be seeing you

Irvin Kahal & Sammy Fain

I’ll be seeing you
In all the old familiar places
That this heart of mine embraces
All day through.
In that small café,
The park across the way,
The children’s carousel,
The chestnut trees, a wishing well.

I’ll be seeing you
In every lovely summer’s day
In everything that’s light and gay.
I’ll always think of you that way,
I’ll find you in the morning sun
And when the night is new!
I’ll be looking at the moon.
But I’ll be seeing you.

Ik zie jou weer staan
Op al die plekjes van weleer
En mijn hart gaat elke keer weer
Sneller slaan.
In dat restaurant,
Het parkje aan de overkant,
De draaimolen, de kinderhut,
De klauterboom, een echoput.

Ik zie jou weer staan
Op elke mooie zomerdag
In alle licht, een blijde lach.
Zal nooit uit mijn gedachten gaan,
Ik vind je in de ochtendpracht
En in de frisse, jonge nacht!
En al kijk ik naar de maan,
dan zie ik jou weer staan.